Printempa negxo

 Pritempa neĝo

En la freŝa kaj dolĉa printempo,

Milde falas sur nin la neĝo.

Blanka kaj pura, ĝi kovras la teron,

Kiel mola kaj efemera mantelo.

Arbaj branĉoj estas ornamitaj,

Du mirindaj koloroj estas edziĝintaj.

Blanko miksiĝas kun verdo,

Krei pejzaĝon de verso al verso.

Malsama estas printempa neĝo ,

Ŝi estas kvazaŭ senĉesa miraklo.

Eĉ se forte trafas nin la malvarmo ,

Ni estas varmigitaj de lia korpo.

Ni estas mirigitaj de ĝia beleco,

Perdite en la dezertaj stratoj.

Estas sorĉa printempa neĝo ,

Kaj rekondukas nin al nia infanaĝo.

Ni marŝas en ĉi tiu magia mondo,

Enspirante la freŝan, bataleman aeron.

Ni estas altiritaj al ĉi tiu pureco,

Kiel infanoj per noveco.

Printempa neĝo estas unika,

Elvokas nin fenomeno

Ŝi donas al ni esperon kaj kuraĝon,

Ĉar ĝi montras al ni, ke nenio estas saĝa.

Printempo estas ĉi tie, tio estas certe,

Ći tiu neĝo, montras al ni, ke la vivo estas bona,

Malkovri en ĉi tiu mondo, ĉiumomente,

Simple ke la naturo estas bela..