Esperantaj poemoj

 Nenio ekzistas, nenio ekzistas, Nur pura, malgaja malpleno. Ni vane formon serĉas, Sencon de tiu unuforma foresto. Ni palpas la mallumon, Sed venas nenio, neniu espero. Nenio ĉirkaŭas nin, Abisma malpleno sufokas nin. Tamen, estas de tiu nenio, Ke ni desegnas niajn morgaŭojn. Ĉar sen malpleno, ne estas loko Por kreado kaj spaco. Tiel avida, la nenio Nutras ĉion, la ligon Inter nenio kaj vivo, Inter ombro kaj senfino. Paradokse, nenio Estas la fermentaĵo De la beleco de ekzisto, Kaj sia delikata rezisto.

 Vento La vento blovas sur la ebenaĵo, Kiel mola printempa kanto. Li karesas la herbon kaj la tritikon, Kaj semas sur sia vojo Freŝaj kaj malpezaj notoj. La vento transiras la montojn, Kunportante la nubojn, Kaj la birdoj, dum sia flugo, Turniĝas kun li, Liajn paŝojn volante sekvi . La vento glitas inter la branĉoj, Kaj dancas la aŭtunajn foliojn. Ĝi tremigas niajn kolojn, Kaj movas nin en niaj koroj, Kiu transportas nin kiel poemo. La vento, ĉi tiu vojaĝanto fajra, Petolema kaj libera,  Memorigas al ni, ke la naturo, Estas transdono de la vivo, Kiu forbalas ĉion sur sia vojo. Do lasu blovi la venton  Kaj sentu ŝian delikatan brakumon, Kiu memorigas nin pri la esenca, De ĉi tiu danco efemera, Kiu ligas nin en la sama destino.

 Pritempa neĝo En la freŝa kaj dolĉa printempo, Milde falas sur nin la neĝo. Blanka kaj pura, ĝi kovras la teron, Kiel mola kaj efemera mantelo. Arbaj branĉoj estas ornamitaj, Du mirindaj koloroj estas edziĝintaj. Blanko miksiĝas kun verdo, Krei pejzaĝon de verso al verso. Malsama estas printempa neĝo , Ŝi estas kvazaŭ senĉesa miraklo. Eĉ se forte trafas nin la malvarmo , Ni estas varmigitaj de lia korpo. Ni estas mirigitaj de ĝia beleco, Perdite en la dezertaj stratoj. Estas sorĉa printempa neĝo , Kaj rekondukas nin al nia infanaĝo. Ni marŝas en ĉi tiu magia mondo, Enspirante la freŝan, bataleman aeron. Ni estas altiritaj al ĉi tiu pureco, Kiel infanoj per noveco. Printempa neĝo estas unika, Elvokas nin fenomeno Ŝi donas al ni esperon kaj kuraĝon, Ĉar ĝi montras al ni, ke nenio estas saĝa. Printempo estas ĉi tie, tio estas certe, Ći tiu neĝo, montras al ni, ke la vivo estas bona, Malkovri en ĉi tiu mondo, ĉiumomente, Simple ke la naturo estas bela..

 Virinoj Virinoj, mirindaĵoj de la kreado, Fonto de ĉia emocio, De tenero al pasio, De amikeco al adorado. Vi estas fortaj kaj rezistemaj, Vi portas en vi luman forton, Vi havas brilan belecon, Estante tiel inteligentaj. Vi estas la flamo, kiu la mondon lumigas , Vi estas la dolĉeco, kiu l'animojn trankviligas , Vi estas la rideto, kiu senarmas, Vi estas la soldatoj, kiuj batalas. Virinoj, vi estas mirindaj estaĵoj, Vi estas krudaj diamantoj, Vi estas la enkarniĝo de amo, Ĉe via flanko, bela igas la vivo .

 Malĝoja mia anim', Kvietas la ĉielo sen brile, Mi ĉirkaŭrigardas, Vidas nenion ĉe mi. Kun malĝojo mi ĝemas, Kaj mia koro doloras, Kun malĝojo mi ĝemas, Mia espero malaperas. Mi jam ne plu kredas, Ke iam venos la feliĉo, Kaj mia animo bedaŭras, La ĝojon kiu ne venos. Mia koro ploras, Kaj mia animo suferas, Mi havas nenion por konsoli min, Nur la malĝojo kiu min ĉirkaŭas.

 Kiam la nokto venas, Kaj la luno brilas, La teatro ekstaras, Kaj la spektantaro sidas. Kun la lumo de la lampoj Kaj la muziko de la orkestro, La aktoroj preparas sin Por sia prezentado. Kun la paroloj de la dialogo Kaj la gestoj de la sceno, La mondo de la teatro Vivas en la momento. Kun la ridoj kaj la larmoj Kaj la aplaŭdoj de la publiko, La teatro esperanta Estas viva kaj kreiva.

 Nomoj estas kiel la ŝlosiloj, kiuj malfermas la pordon al ĉiuj ĝojoj. Ili estas la vortoj, kiujn ni uzas por krei niajn rakontojn kaj aliajn amuzojn. Nomoj donas al ni komprenon de la mondo ĉirkaŭ ni. Ili povas esti mallongaj aŭ longaj, simplaj aŭ komplikaj. Nomoj estas kiel la voĉoj de la pasinteco, kiuj parolas al ni de la estonteco. Ili estas kiel la voĉoj de la mondo, kiuj alvokas al ni el la profundo. Nomoj estas kiel la ŝlosiloj, kiuj malfermas la pordon al ĉiuj ĝojoj. Ili estas la ŝlosiloj al niaj esperoj kaj al la plej belaj sonĝoj.

 Flugas la birdoj en blua ĉielo,   kaj la suno brulas sur montara tero.   Tiel agrabla estas vivi en tiu momento,   permesante la venton porti vin kie ajn.  Montoj altaj kaj puraj,   verda herbo kaj koloraj floroj.   Ĉu estas pli bela loko sur ter',   ol tiu ĉeestas nun ĉirkaŭ mi?  La vivo plenas je magio,   kaj mi sentas min plena de feliĉo.   Kion pli ni bezonas en tiu ĉi mondo,   ol la amo kaj la libereco?  Do mi kantos, mi kriplakos,   kaj mi dansos kiel neniam antaŭe.   Tiel mi vivas mian vivon,   enŝlosite en ĉi tiu moment'.  Flugas la birdoj en blua ĉielo,   kaj la suno brulas sur montara tero.   Mi savos ĉi tiun tagon,   en mia koro por ĉiam en memor'.

 Kiam la suno malleviĝas Kaj la luno ekbrilas Mi rigardas la ĉielon Kaj ĝiajn mirindajn kolorojn Kaj mi sentas mian animon Plenigita de espero Kaj kuraĝo por alfronti Ĉiujn miajn defiojn Kaj mi sentas min forta Kaj mi scias ke mi povas Kun mia fido kaj kredo Mi povas fari ajnan aferon Kaj mi scias ke mi povas Forigi ĉiujn zorgojn Kaj mi ĝojas pro la ĉielo Kaj ĝiaj mirindaj koloroj